مقدمه: گرچه عوامل دموگرافیک مانند سن، جنس، نژاد و غیره در تعیین سلامتی نقش دارند، ولی پول و منابع مالی نقش مهمی در این زمینه ایفا می‌کند. لذا مطالعه حاضر به منظور بررسی رابطه بین شاخص‌های سلامت و شاخص‌های اقتصادی در کشورهای منتخب انجام گردید.مواد و روش‌ها: این پژوهش یک بررسی توصیفی – تحلیلی و اکولوژیک می باشدکه با استفاده از داده‌های تلفیقی برای یک دوره 8 ساله (2011-2004) در 176 کشور دنیا انجام شده است. داده‌ها از آمارهای سازمان جهانی بهداشت و بانک جهانی استخراج شد. برای تجزیه و تحلیل آماری و تعیین روابط بین متغیرها از نرم افزار Stata و روش رگرسیونی حداقل مربعات تعمیم یافته استفاده گردید. همچنین برای قابل قیاس ساختن ارزهای گوناگون، از برابری قدرت خرید استفاده گردید.یافته‌ها: میانگین امید به زندگی در کشورهای توسعه یافته، در حال توسعه، دارای حداقل معیارهای توسعه و در حال گذر از مراحل اقتصادی به ترتیب 78، 69، 58 و 70 سال می‌باشد. بین امید به زندگی در بدو تولد با تولید ناخالص داخلی سرانه، سرانه مخارج سلامت و توسعه یافتگی کشورها در سطح فاصله اطمینان 95% رابطه آماری معنی‌داری وجود دارد.بحث و نتیجه‌گیری: افزایش سطح سرانه درآمد افراد جامعه و سرمایه‌گذاری مستقیم در بخش سلامت با افزایش سطح سلامت ارتباط مستقیم دارد. جوامع در حال توسعه با منابع محدود، مانند کشور ایران، با سرمایه‌گذاری بیشتر و موثرتر در بخش سلامت و مدیریت هزینه می‌توانند به سطوح بالاتر شاخص‌های سلامت نایل گردند.