نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

چکیده

مقدمه: پرسنل فوریت‌های پزشکی به دلیل ماهیت خاص شغل و قرارگیری در موقعیت‌های پرتنش، نسبت به دیگر پرسنل بخش درمان در معرض خشونت فیزیکی محل بیشتری قرار دارند. این پژوهش با هدف بررسی خشونت فیزیکی محل کار علیه پرسنل فوریت‌های پزشکی شمال استان خوزستان صورت پذیرفت.مواد و روش: این پژوهش به صورت مقطعی-توصیفی و به روش سرشماری بر روی تعداد 144 پرسنل فوریت پزشکی شمال استان خوزستان در سال 1392 انجام گرفت. اطلاعات، با استفاده از پرسشنامه تجربه خشونت فیزیکی و واکنش به خشونت و علل آن جمع‌آوری شد. داده‌ها توسط نرم‌‌افزار SPSS 18 و با استفاده از آزمون‌های توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. نتایج: یافته ها نشان داد 7/34درصد پرسنل خشونت فیزیکی را تجربه کرده بودند که 7/85 درصد خشونت‌ها در صحنه حادثه اتفاق افتاده بود. همچنین 7/41درصد آن‌ها توسط خود بیماران به انجام رسیده بود. بین خشونت اعمال شده علیه پرسنل با شیفت کاری پرسنل(01/0P=) و محل ماموریت‌های اورژانسی(001/0P=) ارتباط آماری معنی‌دار وجود داشت. به علاوه، شایعترین علت خشونت از نظر پرسنل، کمبود آگاهی مردم نسبت به وظایف فوریت‌های پزشکی بود و بیشترین واکنش در مقابل خشونت، دعوت کردن مهاجم به آرامش بود.بحث و نتیجه گیری: با توجه به میزان بالای خشونت فیزیکی علیه پرسنل فوریت ها، می‌توان تدوین برنامه های بازآموزی جهت آموزش اقدامات لازم برای به حداقل رساندن خشونت محل کار و به حداکثر رساندن عملکرد موثر پرسنل در هنگام مواجهه با آن را پیشنهاد کرد. به علاوه آموزش مردم از طریق رسانه های جمعی پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Evaluation of Physical Violence against Emergency Personnel at Work in 2013

نویسندگان [English]

  • mehrdad maghami
  • hamidreza aghababaeian
  • mojdeh saadati

چکیده [English]

Introduction: Due to the special nature of their job and exposure to stressful situations, medical emergency personnel are more prone to physical violence compared to other medical staff. This study aimed to investigate physical violence against emergency personnel in the north of Khuzestan province.
Materials and Methods: This cross–sectional, descriptive study was conducted on 144 emergency personnel in north of Khuzestan province through census in 2013. The data were gathered using a questionnaire which consisted of three parts, namely physical violence experience, response to violence, and its causes. Then, the data were entered into the SPSS statistical software (v. 18) and analyzed using descriptive and inferential statistics.
Results: The results showed that about 34.7% of the staff had experienced physical violence, 85.7% of which had occurred at the accident scene and 41.7% had been committed by the patients. A significant relationship was found between the violence performed against the emergency personnel and work shifts (P=0.01) and the location of emergency missions (P=0.001). Moreover, from the personnel’s point of view, the most common cause of violence was low public awareness towards the medical staff’s duties and the most common response to violence was inviting the offender to relax.
Conclusion: Considering the high rate of physical violence against the emergency staff, retraining programs are recommended to be held in order to train the necessary actions to minimize workplace violence and maximize the personnel’s effective performance when exposed to violence.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Physical violence
  • Medical emergency